We zijn er ...

althans op papier. We hebben eindelijk na twee dagen sukkelen met een griep, ook de laatste route naar Santiago in kaart gekregen. Een beetje een opluchting alsof ik er nu al zou zijn. Ik hoop alleen maar dan, ter plaatse, niet geteisterd te worden door zo'n 'vervelende' griep. We gaan de paardemiddelen moeten bij de hand houden. Je weet immers maar nooit.
De laatste twee dagen ook nog heel wat gelezen over de laatste étappes: ik heb me uiteindelijk dan maar de Groene gids van Noord-Spanje aangeschaft, want de sites in Spanje hebben voornamelijk twee kenmerken gemeen: of ze zijn onder constructie of ze zijn voor mij onverstaanbaar (je weet wel, mijn vloeiend Spaans!).
Ben ondertussen ook eens gaan praten met een concessiehouder van Suzuki, want het vervoeren van bagage (die afgesloten moet kunnen worden) is blijkbaar niet zo evident. Zeker als je meer dan 42 liter wil meenemen. En zeg nu zelf, wat is 42 liter (handbagage in een vliegtuig is groter)?  De scooter zal dus ook moeten uitgerust worden met twee aluminiumkoffers, links en rechts achter. Eind januari mag die daarvoor binnen (na het motosalon dus) en gaan ze kijken om daar een efficiënte oplossing voor te vinden.
Ben eigenlijk ook maar vandaag beginnen te beseffen dat ik in Santiago aankom de vooravond van Palmzondag en dat ik Palmzondag daar zal meemaken. Toch wat speciaal. Moet daar zeker tijd voor uittrekken en kijken hoe ik de zondag de tocht naar Finnis Terrae wat kan inperken.
Trouwens de route van Leon naar Santiago heeft ook weer 20 kilometertjes meer meegekregen, kwestie van zeker nog een gouodmijn van de Romeinen te kunnen zien in Médulas.
Waar we stempels zullen vinden? Elke vijf meter denk ik, maar we proberen zeker in Astorga, Villafranca del Bierszo, Sarria en Portomarin. We zien wel...
?A que distancia esta Santiago?

Dag 7 is eindelijk ook klaar ...

en ik begin te denken dat Spaans lezen, als je genoeg geconcentreerd bent eigenlijk wel doenbaar is. Vandaag ongelofelijk veel Spaans gelezen en naar sites gezocht, .... maar telkens weer kom je op blog's van andere pelgrims uit. Best interessant om te lezen wat iemand in 2008, 2009 of 2010 heeft meegemaakt. Merkwaardig genoeg wel nergens een site of blog gevonden van mensen die hun tocht aan het voorbereiden zijn.Is dezeblog dan toch een beetje uniek?
Dag 7 belooft in ieder geval. Is wat betreft kilometers het kortste traject: its minder dan 200 kilometers, maar als je over de streek leest, blijkbaar ook de meest uitgestrekte. En of snikheet of ijskoud. Dat belooft. Wat betreft kerken om een stempel voor de credential te halen, is er blijkbaar ook geen probleem. Om de zes à zeven kilometer kom je er wel eentje tegen.

Vandaag de kaap van 500 bezoekers op mijn blog overschreden. Begint dus toch gelezen te worden. Fijn!

Vandaag ook de schriftjes gaan ophalen bij Victor. Ze zijn groter dan ik verwacht had. Kan de sponsoractie voor het kinerkankerfonds maar helpen. Maar daar volgt volgende week meer nieuws over!

Ondertussen ook een inleidende cursus (zeg maar cursusje) Spaans gevonden. Nu maar leren.
?A qué hora abre el museo? en dan (maar 't zal wel niet veel helpen) ?Hay une guia que hable inglés?

Dag 6 is af ....

Dag 6, de dag dat ik van Saint-Jean-Pied-de-Port naar Burgos ga, is eindelijk af. Het was een dag vol onderbrekingen vandaag. Een spannende website ontdekt over de verschillende routes, maar daar zie je elders op deze blog de neerslag van. Me urenlang zitten verdiepen in de verschillende koningen van de verschillende koningshuizen in Spanje: op den duur zou je door het bos de bomen niet meer zien. Me door verschillende niet of slechtwerkende Spaanse sites geworsteld, maar uiteindelijk is dag 6 in mekaar gestoken.
Stempels voor in de credential denken we te halen in: Roncevalles, Puenta la Reina, Estrella, Logrogno, Canas en Burgos.Voor dat klooster van Canas trouwens nog een kleine aanpassing gemaakt in de route: had ondertussen zodanig veel gelezen over dat klooster en de bezienswaardigheden, dat het jammer zou geweest zijn van dat over te slaan.

Rechts op de blogpagina kan je nu ook rechtstreeks doorklikken naar de route van de dag. Zo hoef je niet meer de archieven in te duiken en kom je steeds op de meest recente route terecht.

Hoe literatuur in de voorbereiding sluipt...

'De omweg naar Santiago' van Cees Nooteboom is waarschijnlijk het mooiste reisverhaal ooit geschreven. Het trok mijn aandacht toen Wim Opbrouck er in 'De bende van Wim' een stuk uit voorlas. Ondertussen heb ik de neerslag van de omzwervingen in Spanje al enkele keren gelezen. Het is een boek dat je opzuigt in zijn ontdekkingstocht door de geschiedenis, kunst en literatuur van het land dat hem gaandeweg verovert. Het is alles opslorpende literatuur


“The sun also rises” van Ernest Hemingway, geschreven in 1926 gaat over drie Amerikanen die in het Parijs van 1920 wonen. Hij vertelt over hun saaie levens, die zich vooral afspelen in kroegen en restaurants in Parijs. Jake Barnes, de verteller van het verhaal, is een Amerikaanse journalist, die woont en werkt in Parijs. Hij is bevriend met Robert Cohn en Bill Gorton. Bill. Het verhaal wordt verteld in drie boeken. Je leert er een aantal mensen in kennen die bevriend zijn met de drie. Een van hen is Lady Brett Ashley, zij is een leuke Engelse die in Parijs woont en die volop in een scheiding zit met Lord Ashley . Jake en Robert hebben allebei een oogje op haar. Daarnaast heeft zij nog min of meer een relatie met Mike Campbell. Het tweede boek begint als de drie vrienden op hun jaarlijkse vistrip naar Spanje gaan. Brett en Mike hebben ook zin om naar Spanje te gaan, en ze besluiten om na het vissen met zijn vijven naar Pamplona te gaan om daar naar het stierenvechten te gaan kijken. De drie vrienden gaan alvast vooruit, omdat Brett en Mike later komen. Ze ontmoeten elkaar in Bayonne. Brett en Mike blijken echter niet op te komen dagen, en ze besluiten dan maar naar Burguete. Hier en in Pamplona spelen zich verschillende intriges af. Uiteindelijk gaan ze terug naar Parijs. In boek dire worden ze te hulp geroepen door Brett die in Madrid zit. .....

'De hand van Fatima' van Ildefonso Falcones is het verhaal van de Spaanse Moren in de zestiende eeuw. Ogenschijnlijk niks te maken met Santiago, maar toch kom je steeds weer op de verscheurdheid van een land dat deels Moors is deel Christelijk. Vanuit die achtergrond wordt heel wat cultuur duidelijk. Geeft misschien ook aan waarom plotseling een wel heel noordelijke route naar Santiago zijn opgang maakte. Het is een erg meeslepend boek, wie aan de 950 bladzijden begint is dadelijk verloren...