E ultreia, e ultreia

e suseia, e suseia, Deus aia nos. Onder deze zin uit de Codex Calixctus (1140) - vertaling: verder, altijd verder, hoger, altijd hoger, God help ons! ging gisteren de Nationale Pelgrimszegen door in de abdij van Tongerlo. Het was ook het ideale moment om met de motor te rijden (dacht ik, want 's ochtends vroeg was het echt mooi weer) - in de namiddag zou ik daar al heel anders over denken. Met 350 kilometers voor de wielen was het ook een gemiddelde dagtocht, zoals ik ze straks dagelijks zal rijden op weg naar Santiago. Goed om eens te rijden dus. Kwestie van het motor gevoel terug te krijgen, je bochtenwerk te kunnen bijstellen. Maar gaandeweg werd het frisser en frisser en ondanks het feit dat ik het niet vlug koud heb, kan ik je garanderen dat met de motor rijden met een buitentemperatuur van 4 graden, ook voor mij wel wat fris was! Ik had me voorgenomen om de weg naar Tongerlo ook langs 'kleinere banen' doen, zodat we de GPS even konden testen. Maar het is onvoorstelbaar hoeveel maal je in België het woord 'omleiding' op een bordje kan tegenkomen. Goed voor 60 extra kilometers! En ondanks dat ik om 7 uur vertrokken was, was het 9.40 uur voor ik in Tongerlo was. Wel veel kleinebaantjes gezien en dorpjes, ... Ook de streek gezien waar mijn collega Luc zijn kinderjaren doorbrak. In de namiddag was het echter erger. Gietende regen! Met bakken tegelijk! De zondvloed dus. Dan maar teruggekomen via de autostrade. Resultaat: net niet doorweekt, maar op z'n minst verkleumd. Hebben we dus ook geleerd. Een extra paar handschoenen zal ik zeker nodig hebben. Want na vanmorgen de kledij getest te hebben, blijken broek en vest droog, maar de handschoenen niet. En er is niets vervelender dat natte handschoenen te moeten aandoen. Het was dus een dagje realisme. Zo'n dagen zal ik zeker ook tegenkomen. Hopelijk niet teveel, maar ze zullen er zeker tussen zitten.

Maar dan de pelgrilmszegening zelf. Een mooie viering, in  een stampensvolle abdijkerk van Tongerlo - zonder verwarming! 179 Pelgrims vertrekken dit jaar naar Santiago. Een hele groep als je dat samen ziet. Al blijkt de grootste leeftijdscategorie die op tocht gaat te bestaan uit 'vroeg' gepensioneerden. Maar ook een aantal mensen die het voor de tweede, derde, ... vijfde keer doen. Achtentwintig koppels trekken straks naar Santiago. Maar ook nog andere combinaties zijn mogelijk: zoals 6 schoonzusters die samen op pad trekken en hun man vrolijk achterlaten. Ook een Duitser en zes Nederlanders waren aanwezig. Toch blijkt overduidelijk dat Limburg, Antwerpen en Vlaams-Brabant de grootste leveranciers zijn aan pelgrims voor het komende jaar. En West-Vlaanderen zal je denken? Uit Brugge: twee koppels plus nog vier mensen (waaronder ikzelf), eentje uit Oostkamp, een vrouw uit Oostende, drie mensen (waaronder een koppel) uit Wevelgem, een koppel uit Pervijze en eentje uit Koksijde, een koppel uit Roeselaere, en een koppel uit Ledegem en dan nog iemand uit Lichtervelde en eentje uit Aarsele. 23 mensen dus in het totaal.

 

We kregen de zegen en onze schelp, een gebedenboekje en een takkenbundeltje voor de achterblijvende partner. (Met een tekst waarvan Sabine zegt dat ze beter op een begrafenis past).

Deze week ook nog de leuke ervaring gehad te mogen 'getuigen' voor twee klassen van het vierde jaar Restaurant uit  Spermalie. Best boeiend, vooreerst omdat je je eigen zoon les ziet geven, maar ook interessant omdat de leerkracht zelf een aantal jaren geleden met IJD naar Saniago was getrokken. Even gebladerd in haar fotoboek. En wat zie je dan? Filip, onze buschauffeur waar we reeds een aantal jaar mee naar Montpellier gaan (portfolio Montpellier voor ons Hoger Professioneel Onderwijs), was hun chauffeur. We gaan binnen drie weken, wanneer we weer zelf in Montpellier zijn, weten waarover gebabbeld! Maar ook erg interessant om te weten welke vragen jonge mensen zich bij zo'n onderneming stellen. Bottom-line waren ze erg geïnteresseerd. En dat is het belangrijkste.  Ondertussen zijn we ook aan de verkoop van de laatste 25 schriftjes begonnen (met nog een viertal gereserveerde). En voor de Open avond zitten we al aan meer dan 40 personen. Maar ik vrees dat er nog heel wat iets moeten laten weten... En terwijl we dit intikken brengt Birgit me vlug tot de realiteit: 'je zou beter nog wat Spaans leren...' Gelijk heeft ze.

Hasta el miercoles!

Spaans: spreken is nog een hele klus ; eten en drinken doe ik voortreffelijk.

Dat wordt inderdaad voor de komende weken de grote klus. Tijd vinden om me effectief bezig te houden met wat Spaanse basiswoordenschat in te studeren. Maar gemakkelijk is het niet: of je bent te moe, of je hebt niet echt tijd...  Dat gesukkel en niet vooruit raken kan wel tot grappige situaties leiden. Zeker wanneer, zoals gisteravond, Birgit je vierkant uitlacht omdat je de meest elementaire woordjes nog niet onder de knie hebt. Ilse daarentegen is weer op wijnreis (hier zeggen ze dan dat het rustig is) en Wouter is bezig met zijn stagelessen... En wat staat er in Respons T4? Ja, inderdaad een stukje over pelgrimeren. En voor je het weet ben je weer bezig om (samen dit maal), net als vroeger een les voor te bereiden. Meer nog voor je er erg in hebt, ben je lijdend voorwerp en 'mag' je de laatste lesuren komen getuigen voor enkele jongeren (twee klassen) uit de Hotel- en Toerismeschool Spermalie. We zien wel wat het wordt. Morgen in de wagen even denken aan wat ik die jonge mensen echt wil meegeven.
Dinsdag hadden we ook de enigste dag waarop ik werkelijk actie wilde voeren in school voor het 'kinderkankerfonds'. Ik had zo, omdat er al heel wat leerkrachten een schriftje gekocht hadden, gedacht dat als ik 35 schriftjes ging verkopen, dit al een heel succes was. En 's morgens gritste ik er nog eens 5 mee voor: 'je weet maar nooit'.... ' Je weet maar nooit' was inderdaad waar: in een mum van tijd uitverkocht. Ik heb er dus vanmorgen nog heel wat in de bakjes mogen bezorgen. Echt leuk. Dat betekent concreet dat er dinsdag en vandaag door de collega's een 65-tal schriftjes gekocht werden. En dat heeft zo z'n consequenties: geen stickertjes genoeg. Gelukkig heb ik die vandaag ontvangen en dus ga ik straks de laatste schriftjes van stickertjes voorzien. En dan ook schriftjes opzij leggen voor mensen die er nog gevraagd hadden tegen de 18de maart! En de rest... de eindspurt in verkoop.
Het kleine roadboek is (eindelijk) ook af en ingebonden. Laten we hopen dat we het niet zullen nodig hebben (het dient immers maar voor het geval er iets misloopt met de GPS). Ook de helm is binnen. Flikkenfluo! Ze zullen me nu wel zien komen (of gaan in dit geval, want het is vooral van achteraan zichtbaar).
En aangezien ik er daarnet toch diende te passeren, ben ik nog maar vlug eens in de RAD-winkel binnengesprongen. Tijd om een extra regenbroek aan te schaffen, die we hopelijk niet nodig zullen hebben (we hopen dus dat het niet alle dagen water giet!), een nekfleece (een bufje zoals ze zeggen), want als het echt koud is vang je in de hals nogal wat koude in een open helm en een rugband (stel dat ik daar last van begin te krijgen).
En alhoewel het aftellen nu toch al een tijdje aan de gang is, de 100- en de 50-dagen reeds in het verleden liggen, komt de werkelijkheid nu echt dichterbij. Zaterdag is er immers de Nationale Pelgrimszegen in de abdij van Tongerlo. En daar gaan we natuurlijk naartoe met de motor, kwestie van de 'breedte' gewoon te worden. Mijn collega Luc zijn ouderlijk huis blijkt daar echt achter de hoek te staan! Ik ben trouwens ook echt benieuwd met hoeveel we dit jaar vanuit Vlaanderen op stap gaan? De typische Jambers-vragen komen nu ook bij mij naar boven: Wie zijn ze? Wat beweegt hen? Hoe oud zijn ze? Wel ik vertel het jullie zaterdag.
Buen fin de la semana.

Tussen verjaardagen door...

toch even de tijd vinden om een berichtje op de blog te posten. Inderdaad, vandaag de verjaardag van Sabine en ook Wouter z'n 21ste verjaardag dienden we nog te vieren. Druk weekend dus. Leuk weekend ook, met af en toe een onverwachte gast aan de deur. Leuk dat iedereen de weg vindt naar ons huis. Zo ook An over de middag. Fijn dat je gebleven bent om een boterhammetje mee te eten. En vroeg of laat komt dan wel de vraag: 'en hoe gaat het met de voorbereiding?'. Wel, het is de eerste maal dat op het 'to do'-lijstje meer doorschrapt is dan nog open staat. Mag dan ook wel op minder dan 50 dagen voor het vertrek. Vanochtend ook bezig geweest met '25 schriftjes' in te pakken. Zo zijn we aan de voorlaatste doos begonnen. We zitten nu ook al rond de 120 verkochte schriftjes. Links en rechts lopen nu ook de bevestigen binnen van mensen die laten weten dat ze de 18de maart aanwezig zullen zijn. Belooft een leuke avond te worden! We zijn stilletjes op weg naar 50 mensen. Ik ben er trouwens ook zeker van dat dit aantal nog wel zal groeien. Maar ook bij die avond komt nog wel wat voorbereiding kijken. Soms misschien wat maniakaal, maar ik heb graag de dingen verzorgd en afgewerkt. Het moet leuk zijn voor de mensen die tijd willen maken. Zo maakten we deze week een 'playlist' van Spaanse muziek voor die avond. En vanochtend, tussen de andere boodshappen door, ook even op zoek geweest naar wijn. De cava hebben we al voor die avond, maar ook rode mag niet ontbreken. En ik denk (ik moet hem nu wel nog proeven) dat ik iets gevonden heb. Een wijn van een boertje op de camino. Dank je wel mensen van de Brugse Wijnkelder voor de tip. Nu nog even proeven en pas dan beslissen. Trouwens rond eten en wijn ben ik nog een serieus stukje aan het voorbereiden dat in de krokusvakantie op de blog zou moeten komen. En is er nog nieuws sedert woensdag? Ja, een drietal nieuwsjes denk ik zo. Ten eerste bezorgde Marieke me twee links om nu toch maar versneld even mijn Spaans wat inhoud te geven. Typisch Marieke, stilweg, maar fijn en to the point. Een prachtige collega, waar je op kan bouwen. En gelukkig heb ik er zo veel rondlopen op school. Ik heb de links ook bij 'links' hieronder geplaatst. Je weet nooit wie er zich nog geroepen voelt. Nu moet ik er natuurlijk nog iets mee doen. Werk voor de krokusvakantie (of is dat ook uitstelgedrag?) Het tweede is dat Wouter de pelgrimszegen in Brugge zal voorbereiden. Vind ik toch ook wel even speciaal. Het is pas nu dat je beseft dat hij nu staat waar ik 21 jaar geleden stond. Aan het begin van een carrière als godsdienstleer-kracht. Dat zal dus nog wel even vergaderen zijn tussen Wouter en Carmino. Maak het niet te moeilijk mannen - en als er muziek is, liefst life! Maar ik kan alweer gerust zijn: de start wordt, zeker voor mij, al iets speciaals.  En het laatste nieuwsje is dat ook onze bisschop, mgr. De Kesel mij een aanbevelingsbrief bezorgde: één in het Frans en één in het Spaans.

Einde van het nieuws voor dit weekend, nu trek ik de keuken in, want het is feest...
Buen fin de semana a todo el mundo!

¿Y ahora qué?

Soms heb ik gezien de drukte van het ander 'werk'  de indruk dat ik niets zal weten te zetten op de blog op het einde of in het midden van de week. En dan denk je: 'eigenlijk heb ik deze paar dagen toch niks bijzonders gedaan', of  'het weinige wat ik deed, is het vertellen niet waard'. Je kan toch niet blijven zeggen dat die i-pad niet doet wat je zou willen dat hij doet en dat als het ding niet goed oppast toch zal vervangen worden door m'n klein pc-tje. Hoe laad je in godsnaam van een i-pad foto's op naar Flickr? of naar je Blog? Ik begin te geloven waarom de miserie ook in het Aards Paradijs reeds begonnen is met een 'apple'.
En dan heb je plotseling wel dingetjes die de moeite waard zijn van te vertellen. Bijvoorbeeld Marieke die kort even een kaartje binnenbrengt van Didier en Nathalie, die in Engeland zitten. En dat ze haar schriftje doorverkocht had aan Didier en nu graag een nieuw schriftje zou kopen ten voordele van het kinderkankerfonds. En ja, het inloggen vanuit Engeland was me al opgevallen, maar Didier, eerlijk, ik had de link naar jou niet gelegd. Fijn dat je alles zo trouw volgt, ook al zit je nu een beetje verder van ons!
Of het mailtje via facebook van een oude vriend van Wouter, die nu in zijn laatste jaar zit verpleging. En dat berichtje van Hans wil ik jullie zeker niet onthouden: Gewoon even om te zeggen dat ik momenteel stage loop op kinderoncologie, in het UZ Gent. En zo af en toe kom ik zaken tegen waar dan op staat... 'geschonken door het kinderkankerfonds vzw'. Ook het Koesterteam, dat de vzw financieel steunt, is heel actief bezig, en de kinderen hebben er veel aan. En dat zijn nog maar een paar voorbeelden. Kortom... je gaat die kinderen echt kunnen steunen, en dat zie ik met m'n blote ogen. Ze kunnen het echt gebruiken. Ik heb er bewondering voor! Vooral nu ik er zelf ook mee geconfronteerd wordt. Groeten, Hans. Zo'n zaken geven aan 'De Weg' toch een heel andere dimensie!
Op de laatste dag voor het vertrek organiseert het Hoger Professioneel Onderwijs ook een ontbijt voor de cursisten. En ook de opbrengst van dit 'evenement' gaat naar het Kinderkankerfonds. Bedankt collega's om hieraan te denken... Het doet me veel plezier.
Ondertussen ook al een kleine veertig mensen die hebben laten weten dat ze op de 'Open avond' aanwezig zullen zijn. Fijn, maar de zaal is groot en drank is er genoeg: er kan nog veel volk bij. Laat maar iets weten op fverplancke@live.be.
De grote Roadboeken zijn ook af. En zoals je kan zien: het zijn drie dikke bundels routes!

Je ziet in een paar dagen is er meer om te vertellen, dan je op het eerste zicht zou denken! Tot zaterdag dan maar weer. Ik zou nu helemaal niet weten waarover we het dan zullen hebben, maar ....